COLUMN

Wie door Hoogeveen wandelt, komt haar vroeg of laat tegen: Paula Bansema, met haar camera in de hand, een glimlach op haar gezicht en altijd open voor een gesprek. In haar columns voor Samen Hoogeveen schrijft ze over ontmoetingen, kleine momenten van menselijkheid, en de kracht van verbinding. Maar achter die verhalen schuilt iemand die méér doet dan observeren — Paula bouwt mee aan een toegankelijk, warm en betrokken Hoogeveen.

Ze is actief in verschillende lokale platformen, zoals het Gehandicaptenplatform, het Seniorenplatform, Toegankelijk Hoogeveen, en ze vervult haar rol als VN‑ambassadeur met overtuiging. Vanuit die rollen ziet ze niet alleen waar het schuurt, maar vooral waar het beter kan. En precies daar begint haar werk: luisteren, verbinden, en mensen bij elkaar brengen.

Al meer dan zes jaar staat ze dagelijks in het veld om reportages te maken — niet als buitenstaander, maar als iemand die onderdeel is van de gemeenschap.

Paula staat bekend om haar helpende hand. Wanneer iemand vastloopt of een vraag heeft, is zij vaak degene die de weg wijst. Zo heeft ze meerdere projecten opgezet die direct het leven van inwoners raken. Haar netwerk is groot, maar vooral: het is warm. Mensen kennen haar, vertrouwen haar, en weten dat ze bij haar terecht kunnen.

In alles wat ze doet — van haar columns tot haar vrijwilligerswerk — is Paula een verbindende factor. Ze brengt verhalen samen, mensen samen, en ideeën samen. En zo maakt ze Hoogeveen elke dag een beetje mooier.


Column burgemeester Martijn Breukelman: Sinterklaas

Er zijn van die momenten in het jaarwaar je echt naar uitkijkt. De intocht van Sinterklaas is voormij absoluut zo’n moment. Misschien wel één van de hoogtepunten van het jaar. Het is een feest waarbij het kind in jezelfweer helemaal naar boven komt. Sinds ik zelf kinderen heb, beleef ik het misschien nog wel intenser. Ik kijk door hun ogen en geniet van de verwondering, de spanning en het plezier.

Lees meer »

Column burgemeester Martijn Breukelman: Grenzen

Hoogeveen was even landelijk nieuws. De onrust op de Hoofdstraat, het vuurwerk, de intimidatie van voorbijgangers en de confrontaties met de politie hielden ons allemaal bezig.Wat hier gebeurde, staat niet op zichzelf. In meer Nederlandsegemeenten worstelen inwoners, ondernemers en bestuurders met vergelijkbare situaties. Een eenduidige aanleiding is moeilijk aan te wijzen. Maar dat maakt de gevolgen niet minder ernstig.Laat ik één ding vooropstellen: jongeren die samenkomen, kletsen, lachen en de straat opzoeken, horen bij een levendige gemeente. Dat is van alle tijden. Daar is niets mis mee. In Hoogeveen is ruimte om elkaar te ontmoeten, er is een groot sportaanbod en er zijn volop mogelijkheden om je talenten te ontdekken. Er zijn baantjes te vinden en wie écht even niet weet wat hij moet doen, kan altijd noghuiswerk maken.Verveling is geen vrijbrief om anderen het leven zuur te maken.Want wie mensen intimideert, zwaar vuurwerk afsteekt en naar anderen gooit, of op een fatbike denkt dat verkeersregels en fatsoensnormen niet voor hem of haar gelden, gaat over een grens. Hoogeveen en de dorpen zijn van ons allemaal. Van de winkelier met een mooie zaak, de inwoner die rustig naar huis wil, de bezoekerdie gezellig wil winkelen én de jongere die er gewoon bij hoort. Ik heb lang geduld.Ik luister, praat en zoek naar oplossingen. Maar als waarschuwingen niet helpen en inwoners en ondernemers zich onveilig voelen, moet ik ingrijpen. Dat is geen doel op zich, het is mijn verantwoordelijkheid.

Lees meer »

Oproep dienstplichtbrief

Column -  Wanneer jongeren 17 jaar worden, ontvangen zowel jongens als meisjes een dienstplichtbrief. Veel mensen denken dat dit een oproep is om in dienst te gaan, maar dat is het niet. Het is een administratieve melding: je wordt officieel geregistreerd voor de militaire dienstplicht. Die dienstplicht bestaat nog steeds, maar de opkomstplicht is al sinds 1997 opgeschort.Toch roept deze brief vragen op. Want hoe vrijwillig voelt het, als je meteen een militair registratienummer krijgt? En waarom wordt deze registratie juist nu benadrukt, in een tijd waarin de oorlog in Oekraïne dichterbij lijkt te komen?In een uitzonderlijke noodsituatie — bijvoorbeeld bij oorlogsdreiging — kan de overheid sneller opschalen. Dat maakt veel jongeren en ouders bezorgd. Want wat als de oorlog zich uitbreidt? Moeten we dan onze jongeren sturen? Moeten zij de dupe worden van internationale spanningen en geopolitieke conflicten?Jongeren hebben recht op veiligheid, onderwijs, werk en toekomstperspectief. Dat staat voorop.

Lees meer »

"