Hoogeveen was even landelijk nieuws. De onrust op de Hoofdstraat, het vuurwerk, de intimidatie van voorbijgangers en de confrontaties met de politie hielden ons allemaal bezig.
Wat hier gebeurde, staat niet op zichzelf. In meer Nederlandse
gemeenten worstelen inwoners, ondernemers en bestuurders met vergelijkbare situaties. Een eenduidige aanleiding is moeilijk aan te wijzen. Maar dat maakt de gevolgen niet minder ernstig.
Laat ik één ding vooropstellen: jongeren die samenkomen, kletsen, lachen en de straat opzoeken, horen bij een levendige gemeente. Dat is van alle tijden. Daar is niets mis mee. In Hoogeveen is ruimte om elkaar te ontmoeten, er is een groot sportaanbod en er zijn volop mogelijkheden om je talenten te ontdekken. Er zijn baantjes te vinden en wie écht even niet weet wat hij moet doen, kan altijd nog
huiswerk maken.
Verveling is geen vrijbrief om anderen het leven zuur te maken.
Want wie mensen intimideert, zwaar vuurwerk afsteekt en naar anderen gooit, of op een fatbike denkt dat verkeersregels en fatsoensnormen niet voor hem of haar gelden, gaat over een grens. Hoogeveen en de dorpen zijn van ons allemaal. Van de winkelier met een mooie zaak, de inwoner die rustig naar huis wil, de bezoeker
die gezellig wil winkelen én de jongere die er gewoon bij hoort. Ik heb lang geduld.
Ik luister, praat en zoek naar oplossingen. Maar als waarschuwingen niet helpen en inwoners en ondernemers zich onveilig voelen, moet ik ingrijpen. Dat is geen doel op zich, het is mijn verantwoordelijkheid.
Tegelijkertijd moeten we blijven beseffen dat het om kinderen gaat. Hun hersenen zijn nog volop in ontwikkeling. Dat vraagt om begeleiding en grenzen. De reacties op sociale media laten overigens zien dat ook sommige volwassenen daar nog wel wat te leren hebben. Maar een onvolgroeid brein is geen excuus. Ouders hebben
een belangrijke rol: weten waar je kind is, aanspreken op gedrag en duidelijk maken dat keuzes gevolgen hebben. Daarom trekken we samen op: ouders, jongeren, jongerenwerk, inwoners, ondernemers, scholen, sportverenigingen, politie, het
openbaarministerie, de gemeenteraad en de gemeente.
We spreken ouders aan, soms per brief, soms aan de voordeur en soms via school. We blijven dat doen. Er zijn helpende handen genoeg voor jongeren die dreigen vast te lopen. Die handen
blijven uitgestoken.
Het voelde voor sommige jongeren misschien even alsof het ‘wij tegen zij’ was. Dat is niet zo. Het gaat om onze samenleving, waarin iedereen veilig over straat moet kunnen. Waarin vrijheid samengaat met verantwoordelijkheid. Want stevig optreden is geen toverstokje. Het lost niet alle problemen op; vervangt het gesprek,
de opvoeding en de hulp niet. Jongeren krijgen in Hoogeveen alle ruimte om jong te zijn. Om fouten te maken, te leren en hun plek te vinden. Maar niet ten koste van anderen. Waar grenzen bewust worden overschreden, moeten er consequenties zijn. Mijn geduld is groot, maar niet oneindig.
Reactie plaatsen
Reacties