Buurtbewoners spreken hun onrust uit en vertellen dat niets is wat het lijkt.
De Zeeheldenbuurt, een wijk die ruim 75 jaar bestaat en direct na de oorlog werd gebouwd om de woningnood op te vangen, is niet meer de buurt die het ooit was. Sinds de drie fasen van herontwikkeling zijn gestart, staat de wijk volledig op zijn kop.
Het sociale karakter is verdwenen. Honderd gezinnen wonen inmiddels in een tijdelijke of vaste woning. Nog 48 gezinnen moeten worden verhuisd voordat de buurt kan worden afgebroken en opnieuw opgebouwd. De laatste fase staat gepland voor afronding in novemeber 2028.
Bewoners vertellen dat de dynamiek weg is. Er staan nu Adhoc-woningen, de zogenoemde antikraakwoningen, en dat zorgt voor veel overlast.
Er wordt gedeald in de buurt, ramen worden ingeslagen, auto’s scheuren door de straat zonder banden op de velgen, en de visvijver – waar de buurt altijd zo trots op was – raakt steeds verder vervuild. Er is meerdere keren melding gemaakt dat de vissen zuurstoftekort hebben, maar niemand doet er iets aan.
De bewoners die er nog wonen, zitten met hun handen in het haar en hebben slapeloze nachten van de stress.
Niet alleen de onrust speelt een rol: het sociale karakter is volledig verdwenen. Ook het beleid van Actium laat volgens bewoners zeer te wensen over. Ze zijn moe, staan machteloos en worden van het kastje naar de muur gestuurd. Het vertrouwen is totaal verdwenen. “We worden weggezet als vuil, we worden niet gehoord. Het zijn loze beloftes, en keer op keer veranderen de plannen zonder dat iets op papier wordt gezet.”
De medezeggenschap die bewoners dachten te krijgen – zoals Woonconcept in het begin beloofde – is volledig van tafel geveegd sinds Actium het project heeft overgenomen. Bewoners hebben geen recht van spreken meer.
Wanneer bewoners opkomen voor hun rechten, wordt dit direct de kop ingedrukt met dreigementen: “We hebben een tal van goede advocaten, en als jullie niet meewerken, komt er gewoon een bulldozer om de boel plat te gooien.”
Bewoners zijn verbouwereerd. Ze voelen zich monddood gemaakt, terwijl zij met de ellende blijven zitten. Actium doet alsof alles soepel verloopt, maar volgens bewoners is niets wat het lijkt.
Er worden veel beloftes gedaan, maar er gebeurt niets. In het begin kreeg elke bewoner een intakegesprek samen met Woonconcept en Actium: Wat zijn jullie wensen? Hoe zien jullie de nieuwe woning voor je? We gaan overal in mee. Een soortgelijke woning werd mondeling toegezegd. “We hoefden ons nergens zorgen over te maken, alles zou goed komen.”
Toen Woonconcept het financieel niet meer aankon, kwam Actium in beeld – en volgens bewoners is het daar volledig misgelopen. Van eengezinswoningen was geen sprake meer; het werd compleet anders dan wat Woonconcept in het begin had verteld.
Bijzonder is dat ze wel een gesprek met je aangaan, maar zodra je er later op terugkomt, ontkennen ze ooit iets gezegd te hebben.
De bewoners hebben nooit iets op papier gezien. Ze kregen te horen dat de plannen van Woonconcept, mét inspraak van bewoners, niet haalbaar zouden zijn en niet mogelijk waren.
De bouwtekeningen die in het begin werden gemaakt en opgehangen in het clubgebouw, zijn inmiddels alweer gewijzigd. Er zijn opnieuw woningen van het plan afgehaald. De flat voor ouderen zou eerst drie hoog worden, maar wordt nu vier hoog. Daarnaast is men nog van plan om extra woningen bij te bouwen, maar dat is nog niet zeker.
Er zouden 200 woningen terugkomen, en volgens Actium kan iedereen weer terugkeren.
Sommige bewoners die in de derde fase zitten en nu in een eengezinswoning wonen, worden verplicht om naar een levensbestendige woning te verhuizen gezien hun leeftijd als ze in de Zeeheldenbuurt willen blijven wonen. Er is geen garantie dat je naar je eigen buurt kunt terugkeren. Sterker nog: bewoners kregen te horen dat, tegen de tijd dat zij aan de beurt zijn, de levensbestendige woningen waarschijnlijk al vergeven zijn.
Een gezin met thuiswonende kinderen kreeg zelfs te horen dat zij in aanmerking kwamen voor een levensbestendige woning vanwege hun leeftijd, maar dat de kinderen niet mee konden. Toen werd er door Woonconcept gezegd: “Ik snap niet dat jij je kinderen niet uit huis doet.” Het gezin heeft aangegeven dat hun kinderen gewoon bij hen blijven wonen en is verbijsterd dat zulke uitspraken worden gedaan.
Een ander gezin komt in aanmerking voor het hogere segment, maar moet dan ruim 400 euro meer gaan betalen. Volgens Actium wordt dat gecompenseerd omdat het gas eraf gaat. Maar de elektriciteit is inmiddels ook nauwelijks te betalen. Bovendien denkt Actium eraan om geen zonnepanelen meer te plaatsen vanwege het stoppen van de salderingsregeling in 2027.
In 2028 moeten de laatste bewoners hun huidige woningen verlaten. Als je dan nog niets hebt gevonden – wat door de woningtekorten bijna onmogelijk is – bestaat de kans dat je een woning toegewezen krijgt die je moet accepteren. Zo niet, dan volgt een rechtszaak. De druk wordt volledig op de schouders van de oude bewoners gelegd. Er wordt niet overlegd, ze worden niet geholpen en zitten met hun handen in het haar, afwachtend wat er nog allemaal gaat komen.
De bewoners van fase drie zitten nog tot november 2028 in hun woningen. Als ze dan nog geen huis hebben gevonden, worden ze geholpen. Maar ze worden verplicht om actief te reageren op woningen die worden aangeboden. Volgens Actium is het mogelijk om tussen fase 1 en fase 3 in totaal 148 woningzoekenden te huisvesten, ondanks de woningtekorten. Maar ja als er nu geen woning voor je tussen zit, wat dan? Dan heb je geen keuze dan moet je gewoon verplicht een woning accepteren.
De onzekerheid is enorm. Er is zelfs een gezin dat tijdelijk in een eengezinswoning mocht wonen, maar in de nieuwe Zeeheldenbuurt geen eengezinswoning terugkrijgt. Als ze daar willen blijven wonen, moeten ze verplicht in een levensbestendige woning gaan wonen.
Er zijn al bewoners in de buurt die de keuze hebben gekregen dat ze moeten vertrekken omdat ze in fase 1 zitten. Zo niet, dan missen ze de premie van 8.000 euro. Hierdoor voelen mensen zich zwaar onder druk gezet, ook omdat ze vóór een bepaalde datum hun handtekening moeten zetten om hun huurovereenkomst op te zeggen. Door deze druk zijn al veel mensen verhuisd, terwijl fase 1 opeens fase 3 is geworden en deze woningen nu weer Adhoc-woningen zijn.
Adhoc-woningen zorgen voor veel problemen in de buurt. Een bewoner die er al 18 jaar woont, vertelt: “Wat er nu allemaal gebeurt in onze buurt, hebben we nog nooit meegemaakt.” Het gaat zelfs zo ver dat wanneer iemand een tip geeft voor een bewoner die graag in een Adhoc-woning wil wonen voor minstens drie maanden, de tipgever een cadeaubon van 150 euro krijgt om te besteden
bij Bol.com. Dit werd geadverteerd in een nieuwsbrief die elke bewoner van de Zeeheldenbuurt heeft ontvangen.
Actium schuift de problemen af op Adhoc, en de bewoners moeten het maar slikken.
Bijzonder is dat bewoners alleen inzage hebben gehad in de plannen, maar die wijzigen telkens weer. In de avond van 14 juli j.l. was er opnieuw een bijeenkomst voor bewoners die in aanmerking komen voor een woning. Zij moesten direct beslissen of ze een voortuin van één of twee meter willen. Kies je voor twee meter, dan wordt je achtertuin één meter korter. De achtertuin was eerst vijf meter, daarna zeven meter en nu misschien acht meter.
Er wordt eerst om inspraak gevraagd, maar uiteindelijk worden de wensen van bewoners niet gehoord en hebben ze totaal geen invloed.
De hoogte van de huur is voor veel bewoners ook bepalend. De hoekwoningen krijgen een huurprijs van 932 euro, andere woningen 764 euro en 713 euro. Bewoners met een laag inkomen mogen alleen woningen huren tot 764 euro. Maar de huur stijgt wel mee met de inflatie. Dat betekent dat bewoners in het lage segment na vier jaar, wanneer ze terug zouden keren, geen recht meer hebben op een woning omdat de huur dan te hoog is geworden. Met andere woorden: deze mensen komen niet meer terug in de Zeeheldenbuurt.
Maar dat is nog niet alles: 20% van de woningen zal worden toegewezen aan statushouders vanuit het AZC. Statushouders, die vaak grote gezinnen hebben, krijgen voorrang en krijgen dus de grootste woningen. Wanneer zij nog geen inkomen hebben, ontvangen zij een bijstandsuitkering, maar krijgen wel recht op een grotere woning.
Bij bewoners uit de Zeeheldenbuurt wordt gekeken naar hun financiële situatie. Bij statushouders is dat niet van kracht; daar wordt puur gekeken naar de grootte van het gezin.
Er zijn nog meer verrassingen voor de bewoners. Onlangs ging door een ongeluk een bewoner met zijn arm door de voordeur en meldde dit. Vervolgens werd hem verteld dat hij de factuur zelf moest betalen. Bewoners hebben een glasverzekering, maar daar wordt niets meer mee gedaan. De bewoners waren hiervan niet op de hoogte. Er worden ramen ingegooid bij lege woningen en bij sommige woningen wordt gewoon nieuw glas geplaatst. Bewoners begrijpen er niets meer van. Ze wisten wel dat de servicekosten waren opgeheven, maar over de glasverzekering is hun niets verteld.
Wanneer je een tijdelijke woning wilt huren, wordt er opnieuw gekeken naar je inkomen. Ook hier geldt de regeling dat je niet meer mag huren dan 764 euro. Daardoor kom je vanuit een noodwoning vaak terecht in een oude woning met alle bekende gebreken, zoals veel huurders in Hoogeveen maar al te goed weten. Bewoners vinden dit niet terecht: ze moeten hun woning verlaten omdat deze oud en slecht voor de gezondheid is, en vervolgens worden ze alsnog in een oude woning teruggezet — zonder garantie dat ze ooit terug kunnen keren naar hun nieuwe buurt.
Bewoners zijn ervan overtuigd dat de Zeeheldenbuurt bewust uit elkaar wordt getrokken en dat de laagste inkomens niet meer welkom zijn. Volgens hen blijkt uit het beleid van Actium dat de nieuwe Zeeheldenbuurt vooral wordt gebouwd voor beter gesitueerde mensen.
Hoogeveen kampt met woningtekorten, waardoor het vinden van een passende woning zeer moeilijk is. Daarom wordt gesteld dat bewoners maar naar een andere plaats moeten verhuizen voor
een tijdelijke of vaste woning. Ook hier geldt: geen enkele garantie dat je terugkomt in je oude buurt.
Daarnaast wordt gezegd dat je voorrang krijgt wanneer je buiten Hoogeveen gaat wonen, maar niets staat op papier. Mondelinge toezeggingen kunnen de week erop zomaar weer veranderen.
Een andere bewoner vroeg: “Ik heb een schuur, krijg ik die straks weer?” Het antwoord was: nee, dat mag niet. Dan moet je maar een andere woning zoeken in een andere buurt. De buurt wordt volledig vergroend en mooi ingericht, met een ontmoetingsplek wordt Maar het is niet de bedoeling dat je daar met een stoeltje samen met je buurtjes een kop koffie drinkt — dat is verboden. Je mag een praatje maken, maar daar houdt het op.
Er mogen geen schuttingen meer geplaatst worden. De tuinen worden aan elkaar verbonden en je mag slechts een schutting van één meter hoog plaatsen. Hierdoor ben je je privacy in je eigen tuin kwijt.
De bewoners wilden graag dat de buurt bij elkaar zou blijven, maar dat is niet het geval. Dat frustreert enorm, zeker omdat ze hier niet om hebben gevraagd. Actium neemt simpelweg besluiten zoals zij dat willen, zonder enige vorm van inspraak.
Het wordt een prachtige, groene buurt, maar niet voor mensen uit het lagere segment — zij kunnen het simpelweg niet betalen. De buurt lijkt vooral bedoeld voor beter gesitueerde bewoners. Telkens wordt benadrukt dat de huren elk jaar stijgen, wat betekent dat mensen uit het lagere segment uiteindelijk niet meer welkom zijn.
De stress onder bewoners is enorm. Ze weten niet wat ze nog kunnen doen. Ze hebben al meerdere keren met Actium om de tafel gezeten. Er wordt van alles gezegd, maar er gebeurt niets. Het zijn loze beloftes. Het vertrouwen van de bewoners van de Zeeheldenbuurt is volledig verdwenen. Ze voelen zich voor de gek gehouden en aan de kant gezet.
Tekst en foto: Paula Bansema
Reactie plaatsen
Reacties